باید با خودم قرار بگذارم که در کار غرق نشوم.

امروز 5 دقیقه رفتم پیاده روی. کم است اما از قفل شدن پشت میز بهتر است. الان هم میخواهم بعد از پست کردن این نوشته یک صفحه کتاب بخوانم. رمانی ست 760 صفحه ای که حساب کرده ام اگر روزی سه صفحه بخوانم هفت ماه بعد تمام میشود ... کتاب بلند نوشتن در این روزگار نیز از عجایب خلقت است.

وقتی گریه داشته باشم، نوحه و امثالهم نیاز ندارم. وقتی هم که نداشته باشم، به زور نوحه هم گریه ام نمی آید. سنگی هستم برای خودم. سخت. نفوذ ناپذیر. 
پیش آمده که به هوای نوحه و‌ روضه هم گریه کرده باشم، نه که نکرده باشم، اما هر وقت این شکلی اشکم در آمده، بعدش عذاب وجدان گرفته‌ام. چرا که اشکی که ریخته برای حسین نریخته. غش در معامله بوده. یاد گیر و گرفتاری های خودم بودم که اشکم در آمده. همین است که این جور گریه کردن را دوست ندارم.

اوضاع شرکت به سامان نیست. بخشی که کار می‌کنم در حال تغییر تحول است. هفتۀ پیش، خیلی بی‌مقدمه، چند نفر را جابه‌جا کردند. من در مرکز تحولات نیستم اما خواه‌نا‌خواه دورادور همه تحت شعاع خواهیم بود. نیرو کم می‌شود و حجم کار بیشتر. دوستانی که در راس امور هستند هم برنامه و راهکاری برای تحولات ندارند. و این یعنی نابه‌سامانی هر چه بیشتر.

دیشب خواب این‌جا را می‌دیدم. فکر می‌کنم آمادگی روحی برگشتن به این محیط ناآرام کاری، بعد از چند روز تعطیلات و بودن در آرامش خانه را نداشتم. می‌دیدم یک جور جلسه‌ای تشکیل شده که همه از بخش های دیگر شرکت جمع شده‌اند تا اگر گله‌گی از بخش ما دارند مطرح شود. می‌دیدم که من در این جلسه نماینده بخش خودمان هستم که بعد از مطرح شدن موارد از خودمان دفاع کنم. همه چیز خوب بود، چون مواردی که مطرح می‌شد سطحی و بی‌مورد بود و من نشسته بودم و گوش می‌کردم و با آرامش خاطر منتظر بودم تا نوبتم بشود و یک دفاع حسابی بکنم. مشکل از جایی شروع شد که یکهو نمی‌دانم چی شد، جلسه را تمام کردند یا قطع کردند یا چی، که نوبت به دفاع ما نرسید و من برآشفته و معترض به این نا‌عدالتی از خواب بیدار شدم. با تپش قلب! چرا؟ واقعاً چرا باید این‌شکلی تحت تأثیر محیط باشم؟ به شخصه به یاد ندارم از هیچ خوابی با تپش قلب بیدار شده باشم. اصلا کلا به یاد ندارم در زندگانی تپش قلب گرفته باشم!

اَللّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ
حَقَّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ،
وَآخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى ذلِكَ،
اَللّهُمَّ الْعَنِ الْعِصابَةَ الَّتى جاهَدَتِ الْحُسَيْنَ،
وَشٰايَعَتْ وَبٰايَعَتْ وَتٰابَعَتْ عَلىٰ قَتْلِهِ،
اَللّٰهُمَّ الْعَنْهُمْ جَميعاً