ناودانی پر از الماس                      گالیا

نهیب حادثه                                امیر خادم

نیم سایه                                  

نیمرخ                                       احسان

هایکو به سبک من                      

یه جای خوب ...                           پگاه

از این که کنار وبلاگم رو با اسم یه سری وبلاگ دیگه پر کنم زیاد خوشم نمیاد. اصلاً به لینک کردن و لینک شدن اعتقادی ندارم. البته وبلاگ من هم مثل بسیاری دیگه از وبلاگ‌ها قسمتِ «وبلاگ دوستان» داره. اما فلسفه‌ش کمی با اون چیزی که متداول هست فرق می‌کنه. اسمش رو گذاشتم «افق‌های دور». اسم هر وبلاگی اون‌جا نمی‌ره. دوست دارم اسم وبلاگ‌هایی رو اون‌جا بنویسم، که هم خودم دوست دارم بخونم‌شون و هم دلم می‌خواد خوندنشون رو به بقیه هم پیشنهاد کنم.

برای همه‌مون پیش اومده که وارد سایتی می‌شیم و با خوندن بخشی از مطالب‌ش، لینک‌ش رو برای چند تا از دوست‌هامون می‌فرستیم. بعضی وقت‌ها هم هست که یه چیزهایی رو می‌خونیم، خیلی هم خوش‌مون میاد، اما می‌دونیم که با سلیقه‌ی هر کسی جور در نمیاد. معرفی‌ش می‌کنیم، اما نه به همه. به یه سری از دوستان که می‌دونیم باهاشون علایق مشترک داریم.

«افق‌های دور»، معمولاً وبلاگ‌هایی هستن که زیادی ازشون خوشم اومده، و نظرم این بوده که بقیه هم می‌پسندنشون و باید یه فیضی ازشون ببرند. بودن یا نبودن اسم یکی از دوستان توی این بخش از وبلاگم، نشانی بر تأیید یا رد اون شخص/وبلاگ نیست. هستند وبلاگ‌هایی که خیلی می‌پسندمشون، اما نظرم اینه که به درد خودم می‌خورن. در ضمن، یه نکته‌ی مهم: من از اون دسته آدم‌هایی هستم که اگر یه لواشک خیلی خیلی خوشمزه داشته باشن، می‌رن یه گوشه قایم می‌شن که تنهایی بخورنش! [نیشخند] پس ممکنه جاهایی رو بخونم، اما رو نکنم! [چشمک] (رجوع شود به پست «می‌خونمش»)

اما چی شد که این لینک‌ها رو این‌جا ردیف کردم؟ توی همین یکی دو هفته، یه نظر گذارنده‌ی جدید و غریبه داشتم به اسم «یه دوست»، که می‌خواست وبلاگ خوونی رو شروع کنه، و از من خواست که وبلاگ بهش معرفی کنم. به فکرم رسید که بد نیست اگر همچین فهرستی هم وجود داشته باشه، برای استفاده‌ی سایرین. (خودم نیازی بهش ندارم. برای بازدید از وبلاگ‌ها یا از ریدرم استفاده می‌کنم یا از مدیریت بلاگفا)

البته یه دلیل دیگه هم پشت ایجاد این‌جا بود. توی این نزدیک به دو سال وبلاگ نویسی (به خصوص اون اوایل‌ش)، تجربه‌ی ناگواری داشتم، از بعضی تذکرهای دوستان («چرا اسم من توی این فهرست نیست»، «چرا اسم فلانی بالاتر از اسم من اومده» و ...). تذکرهایی که از شنیدن‌شون متنفر بودم. چند تایی‍ش از طرف دوستان خیلی نزدیکم بود، که براشون احترام قائلم. هر چند یه مقدار آدم خودرأیی هستم و معمولاً کارِ خودم رو می‌کنم، اما ناخودآگاه این تذکرات رو م تأثیر گذاشته بود، و این دو سال، درگیر یک نوع رودربایستی با دوستانم بودم و همین حس رودربایستی باعث شده بود که یه بخشی از قوانینی رو که خودم برای بخشِ «افق‌های دور»ِ وبلاگم تعریف کرده بودم، زیر پا بگذارم. تـــــــــــــــــا این‌که همین چند وقت پیش یه تذکر از طرفِ قاصد، باعث شد تلنگری بخورم و یه لینک تکونی اساسی انجام بدم، که بر اثرش اسم خیلی از بچه‌ها حذف شد. بعد از این کار، چیزی که از ذهنم گذشت این بود: «کسی که می‌تونه بابت بالاتر یا پایین‌تر گذاشتن اسم‌ش بهم تذکر بده، مطمئناً بابت حذف شدن‌ش کلی دل‌خور می‌شه» و همین فکر باعث شد که بنای نوشتن این توضیحات رو (که شاید یه جور دفاعیه باشن) بذارم و اون فهرست رو بسازم. این حذف شدن‌ها دلایل مختلفی داشت. بعضی‌ها رو توی رودربایستی اضافه کرده بودم. بعضی‌ها غیرفعال شده بودند. بعضی‌ها سبک نوشتن‌شون عوض شده بود، و یه عده هم بودن که نظر من نسبت به نوشته‌هاشون تغییر کرده بود.

فهرستِ بلند بالایی شد!!! (خودم هم انتظارش رو نداشتم) از این همه وبلاگ، برخی دوستان نزدیکم هستن، با برخی دورادور در ارتباطـم. بعضی‌ها هم هستند که اصلاً من رو نمی‌شناسن. این وسط چند تایی وبلاگ هستن که غیر فعال یا نیمه فعال هستن، ولی به خاطر دوستیِ گذشته‌مون و به امید فعالیت هر چه بیشترشون در آینده، اسم‌شون رو توی فهرست آوردم.