نمیدونم بحث تنبلیه یا عادت کردن به ابزار های جدید. گاهی فکر میکنم برم سراغ بستر جدید. بعد به خودم نهیب میزنم که تو اگر اهل نوشتن بودی همین جا می نوشتی. گاهی بهانه میکنم که مدتهاست آرخِئین پای کامپیوتر ننشستم. بعد به خودم میگم تو که از هشت صبح تا پنج بعد از ظهر داری پدر چشم هات رو پای این مانیتور در میاری. گاهی هم بهانه ی وقت نداشته رو میارم و اینجاست که یاد وقتی میوفتم که سر گوشی و چیزهای بی مصرف صرف میکنه.

همه ی اینجا ها هم به خودم حق میدم هم خودم رو محکوم میکنم. مهم اینه که نیازی هست و علاقه ای به نوشتن که ارضا نمیشه با این روندی که پیش گرفتم.