ازحدود ۱۷ سالگی تا حدود ۲۷ سالگی خیلی اهل خواندن بودم. قبلتر و بعدتر هم خوانده ام، اما نه به اندازه این ده سال. میلی به خواندن در من زنده است اما عزمی به کردن مدتهاست رخت بر بسته از این دیار. شاید نوشتن مقدمه ای باشد بر خواندن و بیشتر خواندن.

می‌ترسم از وسعت نادانسته هایم.

 

یک روزهایی تو دوران قاعدگی هست که به درجه ای از عرفان میرسی که میتونی آهنگ شاد بگذاری و باهاش گریه کنی.