قدیم‌ها همۀ ایده‌‌های جذاب و فکر همۀ پست‌های قشنگ قبل از خواب و بعد از خاموش کردن چراغ ها به سراغم می‌آمدند و من می‌ماندم و دریغ کاغذ و نور و نوشتن. افکارم تا صبح پر پر می‌زدند در اشتیاق نوشته شدن و صبح بی رمق و بی فروغ به خواب می‌رفتند و به باد فراموشی سپرده می‌شدند. چه فرصت‌هایی که به خیال من این طور به باد رفتند.

الان شب‌ها با تبلت و گوشی و گاهی لپ تاپ توی تخت می‌روم. روی همۀ این‌ها انواع دفترهای یادداشت و ابزارهای ظبط صدا را دارم. از این مطلب به آن مطلب می‌روم، به این کتاب و آن کتاب نوکی می‌زنم و هر از چندگاهی خودم را به مهمانی عکس‌های رنگ و وارنگ و تصاویر خنده‌دار دعوت می‌کنم.

شب‌ها می‌آیند و می‌روند و من منتظر و گوشی (قلم) به دست منتظر می‌مانم ... دریغ از خبری و اثری و نوشته‌ای ...

گذشت آن روزگاران ... گذشت. 

زین پس، به جای circular reference error در excle بگوییم «تابع خوددرگیری دارد».

Excerpts from When Nietzsche Wept  by Irvin Yalom

But surly … you must realize that there is no reality to any of your preoccupations! … these don’t really exist. These poor phantasms are not part of numinal reality. All seeing is relative, and so is all knowing. We invent what we experience. And what we have invented, we can destroy.

P. 221

“… That’s what Bertha means, passion and magic. Life without passion – who can live such a life?” he opened his eyes suddenly. “Can you? Can anyone?”
“Please chimneysweep about passion and living,” Nietzsche prodded him.
“One of my patients is a midwife,” Breuer went on. “She’s old, wizened, alone. Her heart is failing. But still she’s passionate about living. Once I asked her about the source of her passion. She said it was the moment between lifting a silent newborn and giving it the slap of life. She was renewed, she said, by immersion in that moment that straddle existence and oblivion.”

P. 232

It’s strange, Josef, how I’m always soothed by a cemetery. I told you my father was a Lutheran minister. But did I also tell you that my backyard and play area was the village churchyard? Incidentally, do you know Montaigne’s essay on death—where he advises us to live in a room with a window overlooking a cemetery? It clears one’s head, he claims, and keeps life’s priorities in perspective. Do cemeteries do that for you?

P. 249

I was in great distress. I felt like an anvil: your words were hammer blows. Long afterward, they still reverberated, especially one phrase.”
“Which was———”
“That the only way I could save my marriage was to give it up. One of your more confusing pronouncements: the more I thought about it, the dizzier I got!”
“Then I should have been more clear, Josef. I meant only to say that an ideal marriage relationship exists only when it is not necessary for each person’s survival.”
Seeing no sign of enlightenment on Breuer’s face, Nietzsche added, “I meant only that, to fully relate to another, one must first relate to oneself. If we cannot embrace our own aloneness, we will simply use the other as a shield against isolation. Only when one can live like the eagle—with no audience whatsoever—can one turn to another in love; only then is one able to care about the enlargement of the other’s being. Ergo, if one is unable to give up a marriage, then the marriage is doomed.

P. 288

با خودم وعده کرده بودم امشب به طرز شدید الحنی درس بخوانم. ساعت شش خواستم درس بخوانم که باز شیطان گولم زد. رفتم روزنامه و زیر انداز آوردم پهن کردم وسط اتاق گلدان گندمی را بغل زدم آوردم داخل. انقدر پر و پیمان شده که رد کردنش از درب نیمه باز بالکن سخت بود. گلدان سفالی که با هم خریدیم را آوردم که گندمی را چند قسمت کنم و یک قسمت خوبش را بکارم در آن. نیم ساعتی با گلدان قدیمی ور میرفتم که بتوانم گیاه را بکشم بیرون. نمی آمد که نمی آمد. بالاخره با هر بدبختی که بود درش آوردم. چنان ریشه داده بود که بیا و ببین. تقریبا نصف خاک گلدان خاک نبود. ریشه بود. ریشه های کلفت دیواره گلدان را پوشانده بود و ریشه های نازک ته گلدان به قطر یکی دو سانت به هم تنیده شده بودند. منظره ای بود دیدنی. هر جور نگاه کردم دیدم این ریشه ی تنیده جدا شدنی نیست. ترسیدم به ریشه دست بزنم گلدان خراب شود. ناامید رفتم یکی از گلدان پلاستیکی های بزرگ را آوردم چند سانتی با خاک پر کردم و گل مان را همان طور که بود جا دادم در گلدان جدید. قشنگ شد. ولی هنوز خودش را انداخته است. بارش سنگین است. حرص لازم دارم. چند تایی از برگ ها را کندم. یکی از خوشه هایش را هم گذاشتم در خاک که تا ده روز دیگر جدا کنم. چند تا خوشه دیگر هم دارد که باید یکی یکی سر و سامانی بهشان بدهم.