اون روز تو آزمایشگاه یک خانمی بود که قرار بود همان روز سزارین بشه. دغدغه و‌ سوالش این بود که سوند رو قبل از بیهوشی می‌گذارند یا بعد بیهوشی؟ مسئول نمونه‌گیری آزمایشگاه، به عنوان مادری که دو تا سزارین داشته، بهش اطمینان داد که نترس، چیزی حس نمی‌کنی. حتی اگر قبل از بی‌حسی هم بگذارند،سوند درد نداره. فقط کمی سوزش داره.
نمی‌دونم چرا من از این دغدغه‌ها ندارم.
خانم بچۀ اولش بود. از فکرم گذشت که بیشتر از سوند باید نگران درد چند روزه (تا چندین روزۀ) بعد از سزارین باشه. البته که چیزی نگفتم.

بماند به یادگار که در هفته ۳۶ بارداری عصب کشی اورژانسی انجام دادم.

دندان پزشکی رفتن برایم حکم شکست در زندگی شخصی را دارد. حکم بی‌توجهی به خود و نیازهای شخصی و غرق شدن در جریان‌های کاری و خانوادگی. البته یک حکم دیگری هم دارد، حکمِ تلاش بی‌ثمر، چون من چه مسواک بزنم چه نزنم، چه چک‌آپ دوره‌ای بروم و چه نروم، آخر کارم به دندانپزشکی می‌کشد. چرا؟ واقعا چرا؟