بماند به یادگار که در هفته ۳۶ بارداری عصب کشی اورژانسی انجام دادم.

دندان پزشکی رفتن برایم حکم شکست در زندگی شخصی را دارد. حکم بی‌توجهی به خود و نیازهای شخصی و غرق شدن در جریان‌های کاری و خانوادگی. البته یک حکم دیگری هم دارد، حکمِ تلاش بی‌ثمر، چون من چه مسواک بزنم چه نزنم، چه چک‌آپ دوره‌ای بروم و چه نروم، آخر کارم به دندانپزشکی می‌کشد. چرا؟ واقعا چرا؟