پیش‌نویس: اگر دقت کنید این چند تا پست آخرم همه کما بیش تئاتری شدند. قبلاً هم گفته بودم، این‌ها رو توی زمان‌های مختلف نوشتم، یکی‌ش رو که گذاشتم و باب تئاتر رو باز کردم، فکر کردم شاید بد نباشه که بقیه رو هم دنبالش بیارم. و این گزیده فکر می‌کنم آخرین حلقه‌ی زنجیره‌ی نوشته‌های تئاتریِ من باشه که تو این چند وقت نوشتم.

داشتم مصاحبه‌ی ادوارد آلبی توی کتاب The Cambridge Companion to Edward Albee رو می‌خوندم که از این جملاتش خیلی خوشم اومد. آلبی یک نمایشنامه نویس معاصر (هنوز زنده‌ست) آمریکایی هست که توصیه می‌کنم نمایشنامه‌ی «چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟» ش رو بخونید. (می‌دونم بیش از یه ترجمه از این کار هست، اما این که کدوم به‌تره، نمی‌دونم.)

Edward Albee: Theatre is absolute artifice. Total artifice. I mean, the curtain rises and there are a bunch of painted sets, and people – actors – pretending to be characters. And we must have our complete “suspicion of disbelief.” It is all artifice, absolute artifice. But if it works, it becomes more real than anything.

بیست و دوم فروردین