بچه که بودم نمی‌دونم چرا فکر می‌کنم سه سالم بوده. یعنی خاطرات رو که میام مرور کنم هر چیزی رو که به پیش از دوران مدرسه مربوط می‌شه رو به سه سالگیم ارجاع می‌دم. یا عکس‌هام رو که نگاه می‌کنم با خودم می‌گم این‌جا تو این عکس سه سالم بوده. به نظرم سه عدد قشنگ‌تریه از چهار یا پنج. حالا شاید یک موقع‌هایی یه جاهایی پنج ساله بوده باشم، اما مطمئنم هیچ وقت چهار سالم نبوده. سه عدد رضایت بخش تریه. خلاصه که به طور خود خواسته‌ای، تمام خاطرات دوران خردسالی رو، که با توجه به حافظه‌ی معیوبم چیز زیادی ازشون باقی نمونده، جمع کردم گذاشتم توی پرونده ی سه سالگی.