در دوردست‌ها

از نیمه‌کاره‌ها - دو

farfaraway — Fri, 18 May 2012 20:17:00 GMT

مامان لاحاف عروس می‌دوزد. با اصرار و وسواس. ردیف ها باید صاف باشند. یک اشتباه میلیمتری در کج رفتن سوزن، مساوی خواهد بود با تا ثریا کج رفتن ردیف های بعدی دوخت و چنین اشتباهی برای لاحافی که برای عروس آماده می‌شود، نابخشودنی ست. مامان با وسواس کار می‌کند و غر زدن های من هم فایده ای ندارد: «آخه مامان. کی توی لاحاف رو می‌بینه. به خدا کسی متوجه نمی‌شه. بیخیال شو تو رو خدا.» ... چندین روز گذشته و حرکت مدام سوزن، تنها موفق شده است سه دور لاحاف را دور بزند... بماند که از اول با دوخته شدن این لاحاف مخالف بودم . وقتی نه به بار است و نه به دار . اما آینده نگری مامان این حرفها سرش نمیشود و بدتر از آینده نگ ...

پرده‌ی همیشه خاموش

farfaraway — Wed, 16 May 2012 21:36:12 GMT

چشم‌ها رو که روی هم می‌گذارم یا سیاهی مطلق هست یا سفیدی و شاید گاهی چند نقطه‌ی نور باقی مونده از روشنایی چند لحظه‌ی قبل اتاق. رازی که اومدم باهات در میون بذارم اینه. پشت پلک‌های من هیچ وقت هیچ خبری نبوده. بارها بهشون زل زدم اما هیچ. هیچ. تفریح بچگی‌هام این بود که به چراغ زل بزنم و سریع چشم‌هام رو ببندم تا بلکه هاله‌ای رو اون پشت جا بدم. شبحی از چراغ که با چرخوندن مردمک‌هام پر پر می‌زد. شب‌هام بازم این بود که چشم‌هام رو ببندم و پلک‌ها رو فشار بدم که یک فضای غیر واقعی رنگ رنگ جلوی چشم‌هام بسازم. این پلک‌ها یک جفت پرده‌ی همیشه خاموش هستند که به هیچ تصویری جون نمی‌دن. حتی تصویر خودم در آینه رو هم به یاد ندارن. یا ... یا چهره ی تو.

سوی دیگر زندگی یا چگونه مردگی کنیم

farfaraway — Sun, 13 May 2012 21:13:50 GMT

یه چیزی هست به اسم مردگی کردن.

یه جورایی مکمل زندگی کردن.

با مردن هم فرق داره.

یه موقع هایی هست که حوصله نداری زندگی کنی. اینه که بلند می‌شی می‌ری مردگی می‌کنی.

لازم به ذکر است که اعمالی که برای این‌ها، یعنی زندگی و مردگی، انجام می‌دیم می‌تونه مشترک باشه.

به سادگی

farfaraway — Thu, 10 May 2012 14:20:43 GMT

سطحی هستم صاف، در شش بعد!

رونوشت به سهیلا!
توضیحات بیشتر رو از پگاه جویا بشید.

دورِ نزدیک

farfaraway — Tue, 08 May 2012 15:57:00 GMT

پگاه می‌گه «در دوردست‌ها» باعث شده ازت احساس دوری نکنم!

این خیلی خوبه دیگه. مگه نه!

پی‌نوشت: یادم افتاد که حمیدرضا یه زمانی به اینجا میگفت «همین بغلا»

از نیمه‌کاره‌ها - یک

farfaraway — Sat, 05 May 2012 23:19:17 GMT

سه روز گذشت و ما هنوز زنده‌ایم. من و گلدان‌ها. دختره را مرخص کرده‌ام. سرصبحی همین که در را باز کرد گفتم: وسائلت رو وردار و برو. گفت: جایی ندارم. اهمیت ندادم. رفت. سرفه‌های شبانه‌اش امانم را بریده بود، همان‌طور که کرت کرت شبانه‌ی یک جفت دمپایی روی کاشی‌های حیات همسایه! این چند روز کسی جای خالی‌اش را احساس نکرده است غیر از گربه‌های ولگرد کوچه که ظهر به ظهر بدون این که بوی غذایی از خانه بلند شود سرکی به حیاط می‌کشند و ناکام برمی‌گردند. تمام خانه به حال خودش رها شده است، اما مسئولیت آب دادن گلدان‌ها رو خودم به عهده گرفته‌ام. کمترین تلاشی بود که می‌توانستم برای نگه داشتن چند موجود زنده در اطرافم انجام دهم. تصور این که نزدیک‌ترین موجود زنده اطرافم پیرمرد همسایه باشد آزارم میداد. حاضر بودم به بید مجنون کوچه‌ی پشتی متوسل شوم، اما او را به حساب نیاورم.

شاید یک جفت دمپایی ابری ...

کتابِ کانونِ کارگردانانِ تئاتر

farfaraway — Tue, 01 May 2012 00:13:00 GMT

دور و بری‌هام خوب می‌دونن که من هر چی اهل کتاب و مطالعه و اینا باشم، ولی اهل مجله و روزنامه خوندن نیستم. چرایی امر خیلی مشخص نیست اما می‌شه گفت که بیشتر برمی‌گرده به یه جور بیماری که من بهش مبتلا هستم. اینجانب وقتی کتابچه ای دست می‌گیرم باید از سر تا ته ش رو بدون جا انداختن یک عدد واو بخونم، در غیر این صورت به نوعی عذاب وجدان مبتلا می‌شم. یعنی اگر بخشی رو ناخوانده بگذارم این حس بهم دست می‌ده که کتابچه‌ی مورد نظر رو هَدر دادم!!! پر واضح هست که این طرز خواندن برای مجله و بدتر از اون روزنامه که باید منتخبی از مطالبشون خونده بشه، هیچ جوره درست از آب در نمیاد!

شما تصور کنید که همشهری رو بدن دست من که بخونم! می‌نشینم نیازمندی‌هاش رو هم دوره می‌کنم!!! یا اصلا تصور چرا! در واقعیت اتفاق افتاده. دو بار سعی کردم همشهری داستان بخونم، بعد دیدم برای سلامتیم خوب نیست، چون می‌نشینم بخش پاسخ به نامه‌های خوانندگانش رو هم می‌خونم!!! (حالا خوندنش که عوارض نداره ولی بدیش اینه که اصل نامه چاپ نشده، فقط جوابش هست)

خلاصه، سال‌ها تجربه به من آموخته که خداوند برای هر کسی چیزی آفریده و آنچه که مناسب حال ما آفریده همانا کتاب بوده، و لا غیر. حالا این وصف حال بلند و بالا رو نوشتم که یه چیزی رو بهتون معرفی کنم: کتابِ کانونِ کارگردانانِ تئاتر. این کتاب که در اصل یک فصل نامه ست که از قضا شبیه کتاب هست در نتیجه من، یک عدد آیِ با کلاه، قادر به خوندنش هستم. بدین ترتیب این کتاب از معدود نشریاتی هست که من میخونم و باید اعتراف کنم که لذت میبرم از خوندنش. موضوع کار که مشخصه، تئاتر. مطالبش هم شامل مجموعه مقالات هستند در قالب نقد، مصاحبه، بررسی و ...

این پایین یه بخشی از یکی از نوشته‌ها رو کاملا سلیقه ای انتخاب کردم:

در روزگاری زندگی می‌کنیم که آدم‌ها دور از هم و در چهارچوب‌ها و دنیای ایزوله خود گیر افتاده‌اند. هر کس در پیله‌ی تنهایی خویش زندگی می‌کند. حتی دو پیله که در کنار هم هستند، تنهایند. اما من از پیله، تنهایی را یاد نگرفتم. آموختم که باید با هم پروانه شویم و پرواز کنیم. سمندریان به من آموخت که نترس، نترس بگذار خراب کنی. جای خراب کردن همین جاست و دانشجو این اطمینان را دارد که هر آنچه در کلاس اتفاق می‌افتد در همان جا می‌ماند. از همین رو به من آموخت که رازدار باش. وقتی رازدار باشی عریانی، که که با توست هم عریان است، پس عریان این رازداری باش. گوش کن و دیگر هیچ ...

بخشی از نوشته‌ی پیام دهکردی در مورد استاد سمندریان - چاپ شده در «کتاب کانون کارگردانانِ خانه تئاتر ایران» شماره دوم

موقعیت‌ها - پنج

farfaraway — Sat, 28 Apr 2012 12:08:35 GMT

در راه، سکوتِ شب گذاشته بود دنبالم. کوچه ساکت بود ... نبود؛ تاریکی بود؛ به بلندای شب.

سوم شخص غائب

farfaraway — Sat, 21 Apr 2012 19:53:00 GMT

پارسال اینجا یه وبلاگی خوندنم که نوشته‌هاش من رو به گریه انداخت. وبلاگی که از غمی میگفت که یک غمِ واقعی بود. ساختگی نبود و تشدیدی هم روش نگذاشته بودن. صاف و ساده بود و در عین زیبایی دردناک. نصفه شبی بهش رسیده بودم و همون نصفه شبی هم شروع کردم به خوندن. وبلاگ کلفتی نبود و خوندنش هم چندان زمانی نبرد، اما همون حجم محدود شبم رو خیس کرد و با خودش برد. این اندوه انقدر سنگین بود که دلم میخواست درموردش با کسی حرف بزنم. دلم میخواست بیام اینجا و بنویسم «هیچ وقت فکر نمیکردم که یه غریبه/شایدم دوتا بتونه/بتونن این طوری اشکم رو در بیاره/بیارن.»

امروز حافظه‌ی همیشه خرابم یاد تاریخی افتاد که فراموشش کرده بودم. و امروز حس کردم که باید از فراموش شدن این تاریخ شرمنده باشم. ... شرمنده ام ... می‌دونید، تجربه‌های اینجا کم از تجربه های دنیای واقعی ندارن، حتی اگر جنس و مقیاسشون با هم فرق بکنه ...

گزیده «دم را دریاب»

farfaraway — Fri, 20 Apr 2012 22:59:00 GMT

ص ۱۴۰

هر چند، برای یک لحظه، ترسید مبادا گریه اش بگیرد. ولی بر خودش مسلط شد. تلاشش برای این تسلط بر خود باعث شد دردی شدید در سینه اش تیر بکشد، مثل آن دردهایی که حفره های هوا در زیر استخوان ترقوه موجب می شوند. ... نیازش به گریه، مثل یک نفر توی شلوغی، از پشت هلش میداد و بهش تنه میزد و اذیتش میکرد، و ویلهلم جرئت رو برگرداندن نداشت. ویلهلم جرأت رو برگرداندن نداشت. به خودش گفت که من جلوِ این آدم ها گریه نخواهم کرد، حتا با این که دیگر هرگز نمیخواهم چشمم به‌شان بیفتد. نه! نه! و با این حال اشک های نریخته اش بالا می آمدند و بالا می آمدند و او شده بود شبیه مردی در استانه غرق شدن. ولی وقتی با او حرف میزدند، صدایش بدون لرزش بود. سعی میکرد با غرور صحبت کند.